MADDE 110 – (1) Araştırmanın tefahhus yoluyla yapılmasının Bakan tarafından tensip edilmesi hâlinde, müfettiş sağlıklı bir sonuca ulaşmak için olay hakkında bilgisi olabilecek kişilerle temas kurar. Yazılı beyanlara başvurmadan ve işin gizliliğine azamî derecede titizlik göstererek bilgi toplar. Lüzumu hâlinde evrak ve belgeleri inceler.

(2) Müfettiş edindiği bilgileri, dinlenen kimselerin hüviyet ve şifahî beyanlarını ayrı ayrı tutanağa bağladıktan sonra ayrıca düzenlenecek araştırma raporunda bilgilerin ve beyanların ana hatlarını belirtir.

(3) Hâkim ve Cumhuriyet savcıları hakkında yapılan araştırmada, zorunluluk olmadıkça hâkim ve Cumhuriyet savcıları dışındaki adalet personelinin bilgisine başvurulmaz.

(4) Araştırma sırasında masraf gerektiren işlemlerin yapılmasında mahal (Değişik ibare:RG-30/6/2022-31882) Cumhuriyet başsavcılığının veya ilgili birimin ödeneğinden istifade edilir.

(5) Müfettişler, Bakan’ın gerek görmesi veya Başkanlığın görevlendirmesi veya bizzat rastlayacakları aksaklıklarla ilgili konularda araştırma yaparlar. Gereken tedbir ve teklifleri muhtevi raporlarını Başkanlığa sunarlar.

(6) (Ek:RG-30/6/2022-31882) Raporun düzenlenmesi sırasında;

a) Bu Yönetmeliğin 98 inci maddesinin yukarıdaki ilkelere aykırı olmayan hükümleri dikkate alınır.

b) Araştırma emri bir görevli hakkında ise eylemin doğrulanabileceği kanaati oluştuğu takdirde, ilgilinin sıfatı gözetilerek "inceleme yapılması" veya "soruşturma yapılması"; aksi hâlde "işlem yapılmasına yer olmadığı" biçiminde, diğer hâllerde ise konunun özelliğine uygun ifade kullanılarak düşünce açıklanır.