Bu kayıtlar metin içindeki değişiklik notlarından derlendi. Karşılaştırılacak hâl elimizde yok: belgenin konsolide metninin en eski kopyası 8 Ekim 2013 tarihli, bundan öncesi için metnin o günkü hâli hiçbir arşivde bulunmuyor.

• Değiştirildi Madde 12 (altıncı fıkra) 5835 sayılı Kanun, md. 1
  Değişikliğin gerekçesi

  Taşınmaz Kültür Varlıklarının Korunmasına Katkı Payının, sekreterya hizmetleri, tahsil ve dağıtımına ilişkin gerekli kayıt düzeninin oluşturulması ve denetimi gibi konularda il özel idareleri yetkili ve sorumludur. 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununun 12 nci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında yapılan değişiklik ile il özel idarelerine kendi görev alanlarında proje teklifinde bulunma hakkı tanınarak yetkileri genişletilmektedir. Katkı payının belediyelerin yanı sıra il özel idarelerinin görev alanlarında yer alan kültür varlıklarının korunması ve değerlendirilmesi amacıyla kullanılması öngörülmektedir.

  İl özel idarelerine, toplanan katkı payının en fazla %30'unu kullanma hakkı tanınarak belediyelerin tamamen saf dışı bırakılmaması, meblağın tamamının ya da büyük bölümünün, denetimi de elinde bulunduran il özel idaresi tarafından kullanılmaması ve muhtemel sorunlara meydan verilmemesi hedeflenmiştir.

• Değiştirildi Madde 12 (yedinci fıkra) 5835 sayılı Kanun, md. 1
  Değişikliğin gerekçesi

  Taşınmaz Kültür Varlıklarının Korunmasına Katkı Payının, sekreterya hizmetleri, tahsil ve dağıtımına ilişkin gerekli kayıt düzeninin oluşturulması ve denetimi gibi konularda il özel idareleri yetkili ve sorumludur. 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununun 12 nci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında yapılan değişiklik ile il özel idarelerine kendi görev alanlarında proje teklifinde bulunma hakkı tanınarak yetkileri genişletilmektedir. Katkı payının belediyelerin yanı sıra il özel idarelerinin görev alanlarında yer alan kültür varlıklarının korunması ve değerlendirilmesi amacıyla kullanılması öngörülmektedir.

  İl özel idarelerine, toplanan katkı payının en fazla %30'unu kullanma hakkı tanınarak belediyelerin tamamen saf dışı bırakılmaması, meblağın tamamının ya da büyük bölümünün, denetimi de elinde bulunduran il özel idaresi tarafından kullanılmaması ve muhtemel sorunlara meydan verilmemesi hedeflenmiştir.

• Eklendi Madde 12 (fıkra) 5571 sayılı Kanun, md. 22
  Değişikliğin gerekçesi

  2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununun 12 nci Maddesinde taşınmaz kültür varlıklarının korunması için tahsil olunan katkı paylarının ödenme ve tahsil usulü açıkça düzenlenmiş olup, 1319 sayılı Emlak Vergisi Kanununun mükerrer 38 inci Maddesinin 5272 sayılı Belediye Kanunu ile yürürlükten kaldırılması nedeniyle tahsilden sorumlu merciler konusunda ortaya çıkan boşluk giderilmiştir.

• Eklendi Madde 12 (fıkra) 5571 sayılı Kanun, md. 22
  Değişikliğin gerekçesi

  2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununun 12 nci Maddesinde taşınmaz kültür varlıklarının korunması için tahsil olunan katkı paylarının ödenme ve tahsil usulü açıkça düzenlenmiş olup, 1319 sayılı Emlak Vergisi Kanununun mükerrer 38 inci Maddesinin 5272 sayılı Belediye Kanunu ile yürürlükten kaldırılması nedeniyle tahsilden sorumlu merciler konusunda ortaya çıkan boşluk giderilmiştir.

• Eklendi Madde 12 (fıkra) 5226 sayılı Kanun, md. 6
  Değişikliğin gerekçesi

  - Her gerçekçi koruma eyleminin arkasında ekonomik bir güç olmalıdır. Bugüne dek ülkemizdeki uygulamalar irdelendiğinde sorunun ekonomik yanının çok fazla önemsenmediği gözlenmektedir. Gerekli kaynakların yaratılmasında devlet yeterince etkin olamamış, mal sahipleri korunması gerekli tescilli yapıları kendi öz kaynakları ile korumaya, restore etmeye çalışmışlardır.

  Kültür varlıkları tescil olduğu tarihten itibaren devlet malı niteliğine dönüşmekte, malikinin mülkiyet hakkına kamu yararı gerekçesiyle sınırlamalar getirilmekte, bu yapıların korunması sorumluluğu malike yüklenmektedir. Buna karşın sözkonusu yapının korunmasına yönelik kamu kaynaklarının devreye girmesi sağlanamamaktadır. Dolayısıyla malik, kamu yararı için tescil edilen bir kültür varlığını kendi kaynakları ile kamu adına korumaya zorlanmaktadır. Yapı sahiplerine katkı konusu gündeme gelse de daha önce yasada var olan "Onarıma Katkı Fonu" dışında bir açılım geliştirilememiş ve bu fon 2001 yılında yapılan değişiklik ile kaldırılmış ve kültür varlıklarının korunması bütçe imkânları ile sınırlı kalmıştır.

  Ancak genel bütçe içerisinde Bakanlığın payının çok düşük olması, bu bütçe içinde özel ve tüzel kişilerin mülkiyetindeki yapıların onarımı için verilen kaynağın yetersizliği nedeniyle bu maddede yeni mali kaynak oluşturmak ile ilgili düzenleme yapılması zarureti ortaya çıkmıştır.

  Mali kaynak sıkıntısının yerel yönetimler için de geçerli olması nedeniyle, sadece kültür varlıklarının projelendirme, kamulaştırma, planlama ve uygulama konularında kullanılmak üzere yerel yönetimlere katkı payı adı altında kaynak sağlanmaktadır. Bu kaynağın il sınırları içinde toplanarak, valinin onayı ile ve proje bazında kültür varlığı yoğun olan belediyelerle bu varlıkların fazlaca bulunmadığı belediyeler arasında dengeli bir kaynak dağılımı sağlanması hedeflenmektedir. Kültür varlıklarının bir ilin kimliğini oluşturan en önemli unsur olduğu ve o ilde yaşayan herkes için bir değer yarattığı göz önüne alınarak servetten alınan emlak vergisinin tahakkuk eden meblağına ilave %10’luk bir miktarın bu amaçla ayrılması düzenlenmekte ve bu durum bireysel ve toplumsal sorumluluğun bir parçası olarak görülmektedir.

  Yeni konut alanları açmak yerine mevcut konutların kullanılması ve yaşatılmasını teşvik etmek amacıyla Toplu Konut İdaresinin görevleri arasında sayılan kültür varlıklarının onarımına işlerlik kazandırılması bakımından, bu kurumca verilen kredilerin %10’nun kültür varlıklarının bakım ve onarımı için kullandırılması amaçlanmaktadır.

• Eklendi Madde 12 (fıkra) 5226 sayılı Kanun, md. 6
  Değişikliğin gerekçesi

  - Her gerçekçi koruma eyleminin arkasında ekonomik bir güç olmalıdır. Bugüne dek ülkemizdeki uygulamalar irdelendiğinde sorunun ekonomik yanının çok fazla önemsenmediği gözlenmektedir. Gerekli kaynakların yaratılmasında devlet yeterince etkin olamamış, mal sahipleri korunması gerekli tescilli yapıları kendi öz kaynakları ile korumaya, restore etmeye çalışmışlardır.

  Kültür varlıkları tescil olduğu tarihten itibaren devlet malı niteliğine dönüşmekte, malikinin mülkiyet hakkına kamu yararı gerekçesiyle sınırlamalar getirilmekte, bu yapıların korunması sorumluluğu malike yüklenmektedir. Buna karşın sözkonusu yapının korunmasına yönelik kamu kaynaklarının devreye girmesi sağlanamamaktadır. Dolayısıyla malik, kamu yararı için tescil edilen bir kültür varlığını kendi kaynakları ile kamu adına korumaya zorlanmaktadır. Yapı sahiplerine katkı konusu gündeme gelse de daha önce yasada var olan "Onarıma Katkı Fonu" dışında bir açılım geliştirilememiş ve bu fon 2001 yılında yapılan değişiklik ile kaldırılmış ve kültür varlıklarının korunması bütçe imkânları ile sınırlı kalmıştır.

  Ancak genel bütçe içerisinde Bakanlığın payının çok düşük olması, bu bütçe içinde özel ve tüzel kişilerin mülkiyetindeki yapıların onarımı için verilen kaynağın yetersizliği nedeniyle bu maddede yeni mali kaynak oluşturmak ile ilgili düzenleme yapılması zarureti ortaya çıkmıştır.

  Mali kaynak sıkıntısının yerel yönetimler için de geçerli olması nedeniyle, sadece kültür varlıklarının projelendirme, kamulaştırma, planlama ve uygulama konularında kullanılmak üzere yerel yönetimlere katkı payı adı altında kaynak sağlanmaktadır. Bu kaynağın il sınırları içinde toplanarak, valinin onayı ile ve proje bazında kültür varlığı yoğun olan belediyelerle bu varlıkların fazlaca bulunmadığı belediyeler arasında dengeli bir kaynak dağılımı sağlanması hedeflenmektedir. Kültür varlıklarının bir ilin kimliğini oluşturan en önemli unsur olduğu ve o ilde yaşayan herkes için bir değer yarattığı göz önüne alınarak servetten alınan emlak vergisinin tahakkuk eden meblağına ilave %10’luk bir miktarın bu amaçla ayrılması düzenlenmekte ve bu durum bireysel ve toplumsal sorumluluğun bir parçası olarak görülmektedir.

  Yeni konut alanları açmak yerine mevcut konutların kullanılması ve yaşatılmasını teşvik etmek amacıyla Toplu Konut İdaresinin görevleri arasında sayılan kültür varlıklarının onarımına işlerlik kazandırılması bakımından, bu kurumca verilen kredilerin %10’nun kültür varlıklarının bakım ve onarımı için kullandırılması amaçlanmaktadır.

• Eklendi Madde 12 (fıkra) 5226 sayılı Kanun, md. 6
  Değişikliğin gerekçesi

  - Her gerçekçi koruma eyleminin arkasında ekonomik bir güç olmalıdır. Bugüne dek ülkemizdeki uygulamalar irdelendiğinde sorunun ekonomik yanının çok fazla önemsenmediği gözlenmektedir. Gerekli kaynakların yaratılmasında devlet yeterince etkin olamamış, mal sahipleri korunması gerekli tescilli yapıları kendi öz kaynakları ile korumaya, restore etmeye çalışmışlardır.

  Kültür varlıkları tescil olduğu tarihten itibaren devlet malı niteliğine dönüşmekte, malikinin mülkiyet hakkına kamu yararı gerekçesiyle sınırlamalar getirilmekte, bu yapıların korunması sorumluluğu malike yüklenmektedir. Buna karşın sözkonusu yapının korunmasına yönelik kamu kaynaklarının devreye girmesi sağlanamamaktadır. Dolayısıyla malik, kamu yararı için tescil edilen bir kültür varlığını kendi kaynakları ile kamu adına korumaya zorlanmaktadır. Yapı sahiplerine katkı konusu gündeme gelse de daha önce yasada var olan "Onarıma Katkı Fonu" dışında bir açılım geliştirilememiş ve bu fon 2001 yılında yapılan değişiklik ile kaldırılmış ve kültür varlıklarının korunması bütçe imkânları ile sınırlı kalmıştır.

  Ancak genel bütçe içerisinde Bakanlığın payının çok düşük olması, bu bütçe içinde özel ve tüzel kişilerin mülkiyetindeki yapıların onarımı için verilen kaynağın yetersizliği nedeniyle bu maddede yeni mali kaynak oluşturmak ile ilgili düzenleme yapılması zarureti ortaya çıkmıştır.

  Mali kaynak sıkıntısının yerel yönetimler için de geçerli olması nedeniyle, sadece kültür varlıklarının projelendirme, kamulaştırma, planlama ve uygulama konularında kullanılmak üzere yerel yönetimlere katkı payı adı altında kaynak sağlanmaktadır. Bu kaynağın il sınırları içinde toplanarak, valinin onayı ile ve proje bazında kültür varlığı yoğun olan belediyelerle bu varlıkların fazlaca bulunmadığı belediyeler arasında dengeli bir kaynak dağılımı sağlanması hedeflenmektedir. Kültür varlıklarının bir ilin kimliğini oluşturan en önemli unsur olduğu ve o ilde yaşayan herkes için bir değer yarattığı göz önüne alınarak servetten alınan emlak vergisinin tahakkuk eden meblağına ilave %10’luk bir miktarın bu amaçla ayrılması düzenlenmekte ve bu durum bireysel ve toplumsal sorumluluğun bir parçası olarak görülmektedir.

  Yeni konut alanları açmak yerine mevcut konutların kullanılması ve yaşatılmasını teşvik etmek amacıyla Toplu Konut İdaresinin görevleri arasında sayılan kültür varlıklarının onarımına işlerlik kazandırılması bakımından, bu kurumca verilen kredilerin %10’nun kültür varlıklarının bakım ve onarımı için kullandırılması amaçlanmaktadır.

• Yürürlükten kaldırıldı Madde 12 (madde başlığı) 5226 sayılı Kanun, md. 6
  Eski ifade

  Korunması gerekli taşınmaz kültür varlıklarının onarımına katkı fonu:
  Değişikliğin gerekçesi

  - Her gerçekçi koruma eyleminin arkasında ekonomik bir güç olmalıdır. Bugüne dek ülkemizdeki uygulamalar irdelendiğinde sorunun ekonomik yanının çok fazla önemsenmediği gözlenmektedir. Gerekli kaynakların yaratılmasında devlet yeterince etkin olamamış, mal sahipleri korunması gerekli tescilli yapıları kendi öz kaynakları ile korumaya, restore etmeye çalışmışlardır.

  Kültür varlıkları tescil olduğu tarihten itibaren devlet malı niteliğine dönüşmekte, malikinin mülkiyet hakkına kamu yararı gerekçesiyle sınırlamalar getirilmekte, bu yapıların korunması sorumluluğu malike yüklenmektedir. Buna karşın sözkonusu yapının korunmasına yönelik kamu kaynaklarının devreye girmesi sağlanamamaktadır. Dolayısıyla malik, kamu yararı için tescil edilen bir kültür varlığını kendi kaynakları ile kamu adına korumaya zorlanmaktadır. Yapı sahiplerine katkı konusu gündeme gelse de daha önce yasada var olan "Onarıma Katkı Fonu" dışında bir açılım geliştirilememiş ve bu fon 2001 yılında yapılan değişiklik ile kaldırılmış ve kültür varlıklarının korunması bütçe imkânları ile sınırlı kalmıştır.

  Ancak genel bütçe içerisinde Bakanlığın payının çok düşük olması, bu bütçe içinde özel ve tüzel kişilerin mülkiyetindeki yapıların onarımı için verilen kaynağın yetersizliği nedeniyle bu maddede yeni mali kaynak oluşturmak ile ilgili düzenleme yapılması zarureti ortaya çıkmıştır.

  Mali kaynak sıkıntısının yerel yönetimler için de geçerli olması nedeniyle, sadece kültür varlıklarının projelendirme, kamulaştırma, planlama ve uygulama konularında kullanılmak üzere yerel yönetimlere katkı payı adı altında kaynak sağlanmaktadır. Bu kaynağın il sınırları içinde toplanarak, valinin onayı ile ve proje bazında kültür varlığı yoğun olan belediyelerle bu varlıkların fazlaca bulunmadığı belediyeler arasında dengeli bir kaynak dağılımı sağlanması hedeflenmektedir. Kültür varlıklarının bir ilin kimliğini oluşturan en önemli unsur olduğu ve o ilde yaşayan herkes için bir değer yarattığı göz önüne alınarak servetten alınan emlak vergisinin tahakkuk eden meblağına ilave %10’luk bir miktarın bu amaçla ayrılması düzenlenmekte ve bu durum bireysel ve toplumsal sorumluluğun bir parçası olarak görülmektedir.

  Yeni konut alanları açmak yerine mevcut konutların kullanılması ve yaşatılmasını teşvik etmek amacıyla Toplu Konut İdaresinin görevleri arasında sayılan kültür varlıklarının onarımına işlerlik kazandırılması bakımından, bu kurumca verilen kredilerin %10’nun kültür varlıklarının bakım ve onarımı için kullandırılması amaçlanmaktadır.

• Yürürlükten kaldırıldı Madde 12 Kaynak belirtilmemiş
• Yürürlükten kaldırıldı Madde 12 (ikinci ve üçüncü fıkralar) 4629 sayılı Kanun, md. 6
  Değişikliğin gerekçesi

  – a) 2499 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu ile verilen görevleri yapmak üzere kurulan ve tüzel kişiliği haiz Sermaye Piyasası Kurulunun bütçesi, Fon adı altında tutulan bir hesapla yürütülmekte ve giderleri bu özel Fondan karşılanmaktadır. Mezkûr Kanunda düzenlenen Fon, klasik anlamda fon uygulamalarından uzak olup, daha çok Sermaye Piyasası Kurulunun özel bütçesi olarak kullanılmakta ve kurulun bütün giderleri de buradan yapılmaktadır. Bu nedenle Kurulun, görevlerini yerine getirmesi açısından anılan Kanunda geçen “Fon” ibarelerinin “Hesap” olarak değiştirilmesi öngörülmüştür.

  b) 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununun 12 nci maddesinin dördüncü fıkrası değiştirilerek , bu Kanunun 1 inci maddesi ile kaldırılan Korunması Gerekli Taşınmaz Kültür Varlıklarının Onarımına Katkı Fonundan yapılacak harcamalar ve verilecek kredilere ilişkin usul ve esasların yönetmelikle belirlenmesine dair hüküm madde metninden çıkarılmıştır.

  c) Bütçe kapsamı dışında yer alan ve gelirlerinden bütçeye kesinti yapılmayan Garanti Fonu, zorunlu malî sorumluluk sigortasına tâbi motorlu araçların sebep olacakları zararların, işletenin sorumluluğuna ilişkin kurallar uyarınca geçerli teminat tutarları dahilinde karşılanması amacıyla, Türkiye Sigorta ve Reasürans Şirketleri Birliği nezdinde faaliyet göstermekte, işlevi açısından bir tür sigorta mahiyetinde olup gelirleri kamu geliri niteliği taşımamaktadır. Adının “fon” olmasına karşın, bir tür “hesap” niteliğinde olan Fonun, fon tanımı dışında tutularak, fon sistemi dışında Karayolu Trafik Garanti Sigortası Hesabı şeklinde faaliyetlerine devam etmesi öngörülmüştür.

  Ayrıca, bu Kanunun 1 inci maddesi uyarınca, Trafik Hizmetlerini Geliştirme Fonunun kaldırılması öngörüldüğünden, 2918 sayılı Kanunun 91 inci maddesinin üçüncü fıkrasında, sigorta yaptıranların, sigorta şirketlerine ödeyecekleri sigorta primi üzerinden adı geçen Fona yatırılması öngörülen tutarın, Maliye Bakanlığı bütçesine gelir ve EmniyetGenel Müdürlüğü bütçesine özel ödenek kaydedilmesi suretiyle trafik hizmetlerinde kullanımının sağlanması amaçlanmıştır.

  d) 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 131 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Trafik Hizmetlerini Geliştirme Fonuna yatırılan basılı kâğıtlar ve plakaların satışının federasyona sağladığı net gelirin % 60’ının, bu Kanunun 1 inci maddesi uyarınca söz konusu Fon kaldırıldığından, Maliye Bakanlığınca bütçeye gelir ve Emniyet Genel Müdürlüğü bütçesine özel ödenek kaydedilerek Emniyet Genel Müdürlüğü hizmetlerinde kullanılması amaçlanmaktadır.Gelirin kalan kısmı ise, Türkiye Şoförler ve Otomobilciler Federasyonuna bırakılmaktadır.

  e) Bu Kanunun 1 inci maddesi ile Madencilik Fonunun tasfiyesi öngörüldüğünden ve Maden Kanununun 14 üncü maddesinin birinci fıkrasında geçen “% 5’i fon iştiraki” ibaresi kaldırıldığından, bir gelir kaybına yol açmamak amacıyla söz konusu tutar aynı maddede yer alan Devlet hakkına ilave edilerek, Devlet hakkı % 10’a çıkarılmaktadır. Bunun yanı sıra, 3213 sayılı Madencilik Kanununda geçen “Madencilik Fonuna” ibareleri “bütçeye” olarak değiştirilerek, ilgili maddelerde belirtilen fon gelirlerinin bütçeye aktarılması ve aynı Kanunun 35 inci maddesinde geçen “Madencilik Fonundan” ibaresi “Bakanlık bükçesinden” şeklinde değiştirilerek söz konusu maddede belirtilen masrafların bütçeden karşılanması amaçlanmıştır.

• İptal edildi Madde 12 Anayasa Mahkemesi kararı (E.1987/21 K.1988/25)

  Bu aradaki "Yapılanma hakları ile ilgili müktesep haklar Yönetmelikle belirlenir." cümlesi Anayasa Mahkemesinin 28/6/1988 tarihli ve E.1987/21, K.1988/25 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir.